Оригинальный текст
Балан җыя әнкәй җырлый-җырлый,
Чәчкәйләрен җилләр тарата.
Әллә инде әнкәй бу мизгелне
Барысыннан да ныграк ярата.
Нигә генә үзең теләгенчә
Язып булмый икән язмышны.
Балдай татлыларны язар идем,
Алмас идем әрнү-ялгышны.
Гүя әнкәй тәлгәшләрне түгел,
Ялгышларын җыя өзелеп.
Һәр тәлгәшне өзгән саен аның
Йөрәкәе куя өзелеп.
Учларында күпме әче балан,
Язмышларың кебек әчеләр.
Шул баланнар белән бер сөйләшсәм,
Күңелләрем никтер ачыла.
Балан җыя әнкәй җырлый-җырлый,
Бите буйлап ага күз яше.
Юк, әнием, бу күз яше түгел -
Әче-татлы балан тәлгәше
Русский перевод
Мама собирает калину, напевая песню,
Ветер разносит её цветочки.
Наверное, мама этот миг
Любит больше всего на свете.
Почему же нельзя написать судьбу
Так, как сама того хочешь.
Я бы писала только медово-сладкое,
Не взяла бы боли и ошибок.
Будто мама не гроздья калины,
А свои ошибки собирает, надрываясь.
С каждой сорванной гроздью
Её сердечко обрывается.
Сколько горькой калины в её ладонях,
Горькие они, словно судьбы.
Если поговорю с этой калиной,
Отчего-то душа моя открывается.
Мама собирает калину, напевая песню,
По щеке катится слеза.
Нет, мама, это не слёзы -
Это горько-сладкая гроздь калины.