Оригинальный текст
Без күндәм, без тырыш, без уңган, диделәр.
Башларга матурлап түбәтәй киделәр.
Кулларга йә көрәк, йә сука, йә тырма бирделәр.
Без гомер буена казынганбыз җирдә,
Бар булган җиребез шушында – Иделдә,
Без мескен, тик уңган һәм күндәм бер халык, диделәр.
Әй, ышанды әтиләр, ышанды әниләр,
Ачы ялганга тиз ышана кешеләр.
Без гомер буена чабата-кәләпүшле, диеп.
Күтәрмә башыңны, бер эш ике кулга,
Әй, кайда соң безнең бөек Алтын Урда?
Әйтерлек, без бит шул дәүләтнең татарлары, диеп.
Кылычлы бабайлар, еракта тирмәләр,
Зәңгәр күктә тургай, илгә юк киртәләр.
Бөтен дала бөек татарның бербөтен дәүләте.
Бер үк тел, бер йола гасырлар буена,
Бу җирләр безнеке, бу җиргә без хуҗа.
Бу якларда татар кешесеннән дә юк гайрәтле.
Үзгәрде замана, исте башка җилләр,
Таралды атлылар, китте кулдан җирләр,
Кымызлы җәйләүләр күчтеләр башкалар кулына.
Илләрне бүлделәр, телләрне бүлделәр,
Безнең эш башкада, хезмәттә, диделәр,
Таралды зәңгәр күк астында бөек Алтын Урда.
Без күндәм, без тырыш, без уңган диделәр.
Башларга матурлап түбәтәй киделәр.
Кулларга йә көрәк, йә сука, йә тырма бирделәр.
Без гомер буена казынганбыз җирдә,
Бар булган җиребез шушында – Иделдә,
Без мескен, тик уңган һәм күндәм бер халык, диделәр.
Әй, ышанды әтиләр, ышанды әниләр,
Ачы ялганга тиз ышана кешеләр.
Без гомер буена чабата-кәләпүшле диеп.
Күтәрмә башыңны, бер эш ике кулга,
Әй, кайда соң безнең бөек Алтын Урда?
Русский перевод
«Мы покорны, мы трудолюбивы, мы способны», — говорили нам,
Красиво надели тюбетейки нам на головы,
В руки дали то лопату, то соху, то грабли.
Мы всю жизнь копались в земле,
Вся наша земля — здесь, на Волге,
«Мы бедный, но способный и покорный народ», — говорили о нас.
Эх, поверили отцы, поверили матери,
Люди быстро верят горькой лжи.
Мы всю жизнь, мол, в лаптях и тюбетейках.
Не поднимай головы, одна работа на две руки,
Эх, где же теперь наша великая Золотая Орда?
Мол, скажем прямо, мы ведь татары того государства.
Деды с мечами, вдали шатры,
В синем небе жаворонок, для страны нет преград.
Вся степь — единое великое государство великих татар.
Один язык, один обычай на протяжении веков,
Эти земли — наши, мы хозяева этой земли.
Нет в этих краях никого храбрее татарина.
Изменились времена, подули другие ветры,
Разошлись всадники, ушли из рук земли,
Кумысные летовки перешли в чужие руки.
Разделили страны, разделили языки,
«Ваше дело теперь — в другом, в услужении», — сказали нам,
Развеялась под синим небом великая Золотая Орда.
«Мы покорны, мы трудолюбивы, мы способны», — говорили нам,
Красиво надели тюбетейки нам на головы,
В руки дали то лопату, то соху, то грабли.
Мы всю жизнь копались в земле,
Вся наша земля — здесь, на Волге,
«Мы бедный, но способный и покорный народ», — говорили о нас.
Эх, поверили отцы, поверили матери,
Люди быстро верят горькой лжи.
Мы всю жизнь, мол, в лаптях и тюбетейках.
Не поднимай головы, одна работа на две руки,
Эх, где же теперь наша великая Золотая Орда?