Оригинальный текст
Көзге каршысына басам да,
Әнкәй, синең белән сөйләшәм.
Шул ук күзләр, шул ук җыерчыклар,
Еллар уткән, мин дә үзгәргән.
Әнкәй, ә син хәтерлисең микән?
Хәтерлисең, күзләр яшьләнә.
Әйтеп аткан идем кызуланып,
Өйрәтмә син мине яшәргә!
Менә, әни, ул көн килеп җитте.
Миңа бүген нәкъ шул сүзләрне
Күзләремә карап улым әйтте,
Белсәң иде ничек тузгәнне.
Әнкәй, бәгърем, әгәр булдыралсаң,
Кичер мине тиле кызыңны.
Аңлатсам да, сүзләр җитмәс, сизәм,
Кочаклыйм да, елыйм, улымны.
Әнкәй, менә бүген минем искә төште,
Ул чак миңа 15 яшь иде.
Җәйге төннең уткәнен дә сизми,
Иртә белән генә керелде.
Ә син, әнкәй...
Ә син, әнкәй, күз дә капмагансың,
Каршы алдың мине ишектән.
Елый-елый тиргәгәнең әле
Менә хәзергә дә ишетәм.
Әнкәй, ул чак мин үз үземә
Бик зур үскән кебек тоелдым.
Ничек инде син мине аңламыйсың, әнкәй?
Мин бит инде хәзер зур булдым.
Әнкәй, бәгърем, әгәр булдыралсаң,
Кичер мине тиле кызыңны.
Аңлатсам да, сүзләр җитмәс, сизәм,
Кочаклыйм да, елыйм, улымны.
Хәер, әнкәй, мондый хәтирәләр,
Яши-яши шактый җыелды.
Син кисәттең, кайнар күз яшьләрен
Рәнҗеш булып миңа коелды.
Гафу ит, әнкәй...
Русский перевод
Встаю перед зеркалом,
Мама, я говорю с тобой.
Те же глаза, те же морщины,
Годы прошли, и я изменилась.
Мама, а ты помнишь ли?
Помнишь, глаза наполняются слезами.
Я в запальчивости бросила слова,
Не учи меня жить!
Вот, мама, тот день настал.
Сегодня мне те же самые слова,
Глядя мне в глаза, сказал мой сын,
Если бы ты знала, как я измучилась.
Мама, родная, если сможешь,
Прости меня, свою безрассудную дочь.
Даже если объясню, чувствую, слов не хватит,
Обнимаю и плачу о своём сыне.
Мама, вот сегодня мне вспомнилось,
Тогда мне было 15 лет.
Не замечая, как проходит летняя ночь,
Домой вернулась лишь утром.
А ты, мама...
А ты, мама, глаз не сомкнула,
Встретила меня у дверей.
Как ты, плача, отчитывала меня,
До сих пор слышу.
Мама, тогда я сама себе
Казалась совсем взрослой.
Как же ты меня не понимаешь, мама?
Я ведь уже стала взрослой.
Мама, родная, если сможешь,
Прости меня, свою безрассудную дочь.
Даже если объясню, чувствую, слов не хватит,
Обнимаю и плачу о своём сыне.
Впрочем, мама, таких воспоминаний
С годами накопилось немало.
Ты предупреждала, горячими слезами
Обидой пролились они на меня.
Прости, мама...