Оригинальный текст
Очасым килми күкләргә
Чәнки җирдә син, ярым.
Тешасым килми суларга
Чәнки ярда син, җаным.
Бер күктә ике айезмин
Ике безгә бер сөю
...
Тоң барында сандугачлар
Кунмас индә җилләргә
Сине сагынуларымны алып китми җилләр дә
Ярларына сея алмый
Язларның дә таш кына
Яратам дип әйтер өчөн
Йөрәк сиңа, җаным, ашканды
Төннәремнән сүзләр төшми
Моңнар тагы... күңелдән
Сагыну еласыннан мин
Тик сиңа карше йорсәм
Күземнән томган яшләрне
Яшерәм уземнән дә
Кавышмый нурлар кагынлый
Мәхәббәт йозөндә дә
Тоң барында сандугачлар
Кунмас индә җилләргә
Сине сагынуларымны алып китми җилләр дә
Ярларына сея алый
Язларның дә таш кына
Яратам дип әйтер өчөн
Йөрәк сиңа, җаным, ашканды
Очасым килми күкләргә
Чәнки җирдә син, ярым.
Тешасым килми суларга
Чәнки ярда син, җаным.
Күңелкәем күккә оча
Син булганда җирләрдә
Сине гына язса идә
Сөяргә бар гомергә
Тоң барында сандугачлар
Кунмас индә җилләргә
Сине сагынуларымны алып китми җилләр дә
Ярларына сея алмый
Язларның дә таш кына
Яратам дип әйтер өчөн
Йөрәк сиңа, җаным, ашканды
Русский перевод
Не хочется мне лететь в небеса,
Ведь на земле ты, любимый.
Не хочется мне спускаться к водам,
Ведь на берегу ты, душа моя.
На одном небе не бывает двух лун,
На двоих нам — одна любовь.
...
Пока стоит стужа, соловьи
Уже не сядут на ветра.
И ветры не уносят мою тоску по тебе,
На берега её не рассеять,
Лишь камень вёсен остаётся —
Чтобы сказать «люблю»,
Сердце к тебе, душа моя, стремилось.
Из моих ночей не уходят слова,
Тоска снова... из души.
Из слёз тоски я
Лишь бы шла тебе навстречу.
Слёзы, застилающие мои глаза,
Я скрываю даже от себя.
Не соединяясь, лучи трепещут
И на лице любви тоже.
Пока стоит стужа, соловьи
Уже не сядут на ветра.
И ветры не уносят мою тоску по тебе,
На берега её не рассеять,
Лишь камень вёсен остаётся —
Чтобы сказать «люблю»,
Сердце к тебе, душа моя, стремилось.
Не хочется мне лететь в небеса,
Ведь на земле ты, любимый.
Не хочется мне спускаться к водам,
Ведь на берегу ты, душа моя.
Моя душенька летит в небо,
Когда ты на земле.
Если бы судьба написала лишь тебя,
Любить всю жизнь.
Пока стоит стужа, соловьи
Уже не сядут на ветра.
И ветры не уносят мою тоску по тебе,
На берега её не рассеять,
Лишь камень вёсен остаётся —
Чтобы сказать «люблю»,
Сердце к тебе, душа моя, стремилось.