Оригинальный текст
Исеңдәме, карурманга кереп,
Абага чәчәге эзләдек.
Таптык аны, серле ул чәчәкне,
Тик калдырып киттек,өзмәдек.
Абагалар хәзер чәчәк атмый,
Соңгы чәчәк булган,күрәсең.
Бу якларга чәчәк өчен кайтмыйм,
Сине генә килә күрәсем...
Чәчләремне җилләр туздырганда
Синең куллар булып тоела.
Кайтуыма өметләрем өзек-
Юлларыма яфрак коела.
Әллә инде серле ул чәчәкне
Үзең генә килеп өздеңме?
Җил дигәнем синең куллар булып,
Үзең күренмичә калдыңмы?
Русский перевод
Помнишь ли, зайдя в тёмный лес,
Мы искали цветок папоротника.
Нашли его, тот загадочный цветок,
Но оставили, не сорвали.
Папоротники теперь не цветут,
Видно, тот был последним цветком.
Не за цветком я возвращаюсь в эти края,
А лишь тебя увидеть хочу...
Когда ветер треплет мои волосы,
Он кажется твоими руками.
Надежды на возвращение оборваны —
На пути моём осыпаются листья.
Может быть, тот загадочный цветок
Ты сам пришёл и сорвал?
И ветер, что я зову, — твои руки,
А сам ты остался невидимым?