Оригинальный текст
Ничә еллар бергә торгач,
Чишелгәндер ялганнар.
Күрмәгәнне димләгәннәр
Белмәгәнне алганнар.
Калын толыпларга төреп
Күпме кызлар урланган.
Кая югалды кызым дип,
Әнкәсе күрми калган.
Кояш баткач,
Җиккән атлар чапканнар уңга-сулга
Бәхет эзләгәннәр алар
Кереп һәрбер авылга.
Караңгыда йөрүчене булдымы икән күрүче
Ялгызларга сыңар эзли кияү егете димче.
Ризык насыйп булган диләр
Күрмәгән җирләренә.
Ничек шулай пар килгәннәр
Урлаган ирләренә.
Таш булып яткан киленнәр
Сөенгән карап айга,
Сайланганга бу авылга,
Рәхмәт әйтеп Ходайга.
Һаман тояк тавышлары
Яңгырыйлар колакта.
Кыз урлаган тиле яшьлек
Калган инде еракта.
Онык үстерәләр хәзер
Ул урлаган кызлар да.
Халкымның матур йоласы
Югалды бит чорларда.
Русский перевод
Сколько лет прожив вместе,
Расплелись, наверно, лживые нити.
Сватали незримое,
Брали неведомое.
В толстые тулупы кутали,
Скольких девушек уводили.
«Куда исчезла дочка?» -
Мать так и не увидела.
Как солнце зайдет,
Упряжные кони мчались вправо-влево,
Счастья искали они,
Заезжая в каждое село.
Кто в темноте прохожего видел - бывает ли зрящий?
Сват - женихам одиночным пару ищущий.
Говорят, судьба и хлеб
Им выпадали на незнакомых землях.
Как же так нашлись они
Парами к похитившим мужьям.
Невесты, лежавшие камнем,
Радовались, глядя на луну,
Что выбрали это село,
И Бога благодарили.
Все еще в ушах
Звяканье копыт живет.
Безумная молодость, что крала девчат,
Ушла уже далеко.
Теперь растят внуков
И те похищенные девушки тоже.
Красивая традиция народа моего
В веках утрачена все же.