Оригинальный текст
Таң атканда, салкын чишмә буенда,
Очраштык без иркәм белән тагын да.
Күктә болыт тулган иде,
Сандугач та тынган иде,
Без аерылып киткән чагында.
Вәгъдә биргәч, кирәк иде көтәргә,
Нигә инде мине моңсу итәргә?
Зәйтүн гөл чәчкәсе кебек
Яшьтән сөйгән үз ярыңны
Нигә инде ялгыз итәргә?
Вәгъдә биргәч яшь егеткә дөньяда
Саф мәхәббәт, керсез күңел, хис кирәк
Яшьтән өзелеп сөйгән ярың
Үз вәгъдәсен үзе бозгач,
Газапланып тибә яшь йөрәк.
Күңел никтер ямансулый, моңланам,
Синең утларыңда янам мин һаман.
Ярсыма син, яшь йөрәгем,
Давылдан соң диңгез тына,
Сагышларым бетәр бер заман.
Русский перевод
На рассвете, у студеного родника,
Мы с тобой, любимая, сошлись опять.
Небо было в тучах серых,
Соловей умолк в тот вечер,
В час, когда пришлось нам расставать.
Если клятва - ждать нам было надобно,
Для чего же сердце ты в печаль вела?
Словно цвет оливы нежной,
С юных лет любимую,
Отчего же ты одна оставила?
Давши клятву юноше на этом свете,
Нужны любовь и чистота души.
Если юная любовь
Клятву рушит, - сердце юное
Бьется в муке, не спеша дышит.
Почему-то ноет сердце, я в раздумье,
В твоих огнях горю я все равно.
Не буянь, мое ты сердце,
После бури море стихнет,
И уйдет печаль когда-нибудь давно.