Оригинальный текст
Кар өстендә калган әремнәр,
Чыдам, түзем көннәрем кебек.
Кар астында өмет, өмет умырзая,
Яши язлар килгәнен көтеп.
Үпкәләмим язмышкаем сиңа,
Булсын әрем, булсын чәчәге.
Язмышымның күрәчәге,
Бәхетле киләчәгең дип,
Гомеркәем миңа дәшәле.
Бер кояшлы, бер салкын көннәре,
Бармаклар да тигез түгелләр.
Кар әретә җылы, җылы йөрәгем,
Яшәү кадерләрен беләмен.
Үпкәләмим язмышкаем сиңа,
Миңа дигән генә гомер бар.
Гомеремнең аланнары,
Бакчаларда алмалары,
Алмалардай ал таңнары бар.
Кем гаепле кыенлыкларга,
Гаеплеме әзләү файдасы.
Әремле дә, чәчәкле дә дөнъя,
Үзең җайламасаң ул җайсыз.
Үпкәләмим язмышкаем сиңа,
Миңа дигән кояш баема.
Күке - сәгать тиз йөремә,
Умырзаялы язларым,
Ерак, ераклардан күренә.
Русский перевод
Полыни остались на снегу,
Как мои терпеливые дни.
Под снегом надежда, надежда-подснежник,
Живет в ожидании весны.
Не обижаюсь на судьбу мою,
Пусть будет полынь, пусть будет цветок.
Предначертание судьбы моей,
Что счастливое будущее твоё,
Пусть жизненная сила мне скажет.
Дни с одним солнцем, то холодные,
Пальцы тоже не равны.
Снег тает от теплого, теплого сердца моего,
Ценность жизни знаю я.
Не обижаюсь на судьбу мою,
Есть только жизнь, что мне дана.
Поля моей жизни,
Яблоки в садах,
Рассветы светлые, словно яблоки есть.
Кто виновен в трудностях,
Есть ли польза от поиска виноватых.
Мир и с полынью, и с цветами,
Сам не обустроишь - и он неустроен.
Не обижаюсь на судьбу мою,
Солнце, что мне дано.
Небо - время не беги быстро,
Весны мои с подснежниками,
Видны издалека, издалека.