Оригинальный текст
Челпәрәмә килде уйлар, барыр юлларымда томан,
Газаплардан арыган йөрәк уян инде, инде уян,
Гомеремнең синдә булган көннәренә кабер уям,
Ул көннәрнең көндәлеген сары битен йә хуш ябып куям.
Көз, сагыш, яңгыр, hәм мин авыр чаклар,
Бер кыл гына булып калган моңлы җанны кем соң яклар?
Ә бит булды бл сөюнең матур мәле, алтын мәле,
Сөю бездән китеп бара син дә бәгрем уйлап кара яле,
Быз кабызган йолдызларда зәңгәр күктә сүнәр инде,
Кем гаепле? Язмышлар мы? Әллә син ме? Әллә мин ме?
Көз, сагыш, яңгыр, hәм мин авыр чаклар,
Бер кыл гына булып калган моңлы җанны кем соң яклар?
Йә йөрәгем, түземле бул авырлыктан, бардыр берәр чыгу җае,
Сынмаганга сынаулары саласыңмы hаман эй, Ходаем,
Су өстендә ялгыз аккош, җир өтендә ялгыз агач, язмышкаем,
Синең дә бит, минсез бәгърем, көндезләрен юк кояшың, төнен аен.
Көз, сагыш, яңгыр, hәм мин авыр чаклар,
Бер кыл гына булып калган моңлы җанны кем соң яклар?
Русский перевод
Вдребезги мысли, туман по дорогам моим,
Сердце, уставшее в муках, проснись, проснись,
Дням нашей жизни с тобой я могилу рублю,
Дневник тех дней, его жёлтую страницу, прощаясь, закрою.
Осень, тоска, дождь, и мои тяжёлые дни,
Кто защитит эту скорбную душу, что стала одной струной?
А ведь была у любви нашей пора - золотая пора,
Любовь уходит от нас, ты подумай, любимый, пора,
Звёзды, что мы зажгли, в синем небе угаснут,
Кто виноват? Судьба? Или ты? Или я?
Осень, тоска, дождь, и мои тяжёлые дни,
Кто защитит эту скорбную душу, что стала одной струной?
О сердце, будь терпеливым в беде - есть же выход иной,
Не сломанной ты всё шлёшь испытания, о Боже,
Одинокий лебедь на воде, одинокое дерево на земле, моя судьба,
И у тебя, любимый, без меня нет днём солнца, ночами - луны.
Осень, тоска, дождь, и мои тяжёлые дни,
Кто защитит эту скорбную душу, что стала одной струной?