Оригинальный текст
Аерылдылар юллар,
Чуалдылар уйлар...
Бар өметләр кинәт эзелде.
Ничә еллар бергә
Типкән ике йөрәк,
Ни сәбәптән кинәт сүрелде.
Ни булды соң безгә,
Шушы кара көздә.
Ике йөрәк елый газаптан.
Бик күп еллар узгач,
Хәтер төбе тузгач...
Үкенербез бәлки, азактан.
Сүрелделәр хисләр,
Безнең назлы кичләр...
Үткәннәрдә калды бикләнеп.
Һәркем аерым-аерым,
Эзли барыр юлын,
Һәр адымын баса шикләнеп.
Ни булды соң безгә,
Шушы кара көздә.
Ике йөрәк елый газаптан.
Бик күп еллар узгач,
Хәтер төбе тузгач...
Үкенербез бәлки, азактан.
Аерылулар авыр,
Яралары калыр.
Бер - беребезгә әйткән сүзләрдән.
Тик, Ходайдан, җаным
Сабырлыклар сорый,
Саклый күрсен кара көзләрдән.
Ни булды соң безгә,
Шушы кара көздә.
Ике йөрәк елый газаптан.
Бик күп еллар узгач,
Хәтер төбе тузгач...
Үкенербез бәлки, азактан.
Русский перевод
Разошлись наши дороги,
Заплелись наши думы...
Вся надежда внезапно иссохла.
Столько лет рядом билось
Два сердца в одном ритме -
Отчего же вдруг свет их потух?
Что же стало с нами
В эту черную осень.
Два сердца рыдают от муки.
Спустя очень много лет,
Когда память истлеет...
Мы, возможно, раскаемся в конце.
Погасли все чувства,
Наши нежные вечера...
Заперлись и остались в прошедшем.
Каждый врозь, поодиночке
Будет путь свой искать,
И шагать, сомневаясь, по жизни.
Что же стало с нами
В эту черную осень.
Два сердца рыдают от муки.
Спустя очень много лет,
Когда память истлеет...
Мы, возможно, раскаемся в конце.
Расставанья суровы,
Их следы остаются
В словах, что друг другу сказали.
Но у Бога, родная,
Я терпенья прошу -
Пусть хранит нас от черной осени.
Что же стало с нами
В эту черную осень.
Два сердца рыдают от муки.
Спустя очень много лет,
Когда память истлеет...
Мы, возможно, раскаемся в конце.