Оригинальный текст
Әнкәй, нигә әрем салдың миңа,
Әллә сагыш ачы, дидеңме,
Әллә инде ачынырлык булып
Мин дә сагынганны белдеңме?
Өй түремдә әрем, ачы әрем,
Ачы булып сагыш түгелә.
Сагынулар җанны телгән чакта
Шул әремгә карап түзелә.
Эх, дөньясы, адәм балаларын
Ник чәчәсең икән читләргә?
Беләм, әнкәй, сагыш камчылыйдыр
Сирәк кенә кайтып киткәнгә.
Өй түремдә әрем, ачы әрем,
Ачы булып сагыш түгелә.
Сагынулар җанны телгән чакта
Шул әремгә карап түзелә.
Бик еш хәзер хәтер сагышланып
Төштә әнкәй йөзен таптыра.
Өй түрендә кибеп барган әрем
Мине кабат юлга чакыра.
Өй түремдә әрем, ачы әрем,
Ачы булып сагыш түгелә.
Сагынулар җанны телгән чакта
Шул әремгә карап түзелә.
Русский перевод
Мама, почему ты дала мне полынь,
Сказала: горечь - это боль тоски?
Иль знала ты: я сам до слёз скучаю,
И сердце вянет от разлуки?
В верхней комнате - полынь, горька полынь,
Горька, как боль, и льётся тоска.
Когда разлука душу рвёт на части,
Гляжу на эту полынь - и стойко жду.
Ах, мир земной, зачем детей людей
Ты разметал по чужим сторонам?
Я знаю, мама, боль хлещет разлукой,
Когда домой приходишь ты нечасто.
В верхней комнате - полынь, горька полынь,
Горька, как боль, и льётся тоска.
Когда разлука душу рвёт на части,
Гляжу на эту полынь - и стойко жду.
Теперь всё чаще память, словно тенью,
Во сне мне мамино лицо приводит.
И в верхней комнате сохнущая полынь
Меня опять в дорогу зовёт.
В верхней комнате - полынь, горька полынь,
Горька, как боль, и льётся тоска.
Когда разлука душу рвёт на части,
Гляжу на эту полынь - и стойко жду.