Оригинальный текст
Көзен чәчәк аткан гөл шикелле
Соңлап килде ул чын сөю.
Үткәннәрнең үкенечен уйлап
Җан эрнетә янып-сөю.
Гөлләр бүләк итәм, ташлама!,
Китсәң әгәр табып асыл ярлар,
Сөюемә үпкә саклама!
Эй, мөхәббәт, язгы ташкын булып
Ник килмәдең элегерәк?
Минем дөнъям синең кочагыңда
Булыр иде гүзәллерәк.
Гөлләр бүләк итәм, ташлама!,
Китсәң әгәр табып асыл ярлар,
Сөюемә үпкә саклама!
Мәхәббәтем ярый килдең әле,
Соң булса да сине таптым.
Йөрәк янар өчен яралган бит,
Анда сүнмәс учак (ялкын) яктың.
Мин синеке бәгърем, ташлама!,
Китсәң әгәр табып асыл ярлар,
Сөюемә үпкә саклама!
Русский перевод
Как роза, что цветет осенней порой,
Пришла запоздалой любовью ты.
О прошлом с тоскою подумаешь -
И жжет душу пламя мечты.
Дарю тебе цветы, не бросай!,
Если уйдешь, найдя достойных берегов,
Не таи обиды на мою любовь!
Эй, любовь, весенним половодьем
Почему не пришла ты раньше?
В твоих объятьях мой мир
Был бы еще прекрасней.
Дарю тебе цветы, не бросай!,
Если уйдешь, найдя достойных берегов,
Не таи обиды на мою любовь!
Любовь моя, спасибо, что пришла,
Пусть поздно - я нашел тебя.
Сердце рождено, чтоб пылать,
Ты зажгла в нем вечный огонь.
Я твой, родная, не бросай!,
Если уйдешь, найдя достойных берегов,
Не таи обиды на мою любовь!