Оригинальный текст
Көмеш чыңлы җиз кыңгырау безне
Олы юлга калды озатып.
Ул әле дә чыңлый колакларда
Күңелләрне безнең кузгатып.
Җиз кыңгырау чыңнарына күмелеп,
Артта калды мәктәп еллары.
Гомер буе озата барыр инде
Кыңгырауның көмеш чыңнары.
Урамнарда мәктәп юлы белән
Укучылар үтсә тезелеп,
Сабакташлар шунда искә төшә,
Күңелкәйләр кала өзелеп.
Җиз кыңгырау чыңнарына күмелеп,
Артта калды мәктәп еллары.
Гомер буе озата барыр инде
Кыңгырауның көмеш чыңнары.
Еллар урап, бер кайтырбыз әле,
Тынып калгач язгы ташулар.
Укытучының якын тавышыдай
Җиз кыңгырау моңы каршылар.
Җиз кыңгырау чыңнарына күмелеп,
Артта калды мәктәп еллары.
Гомер буе озата барыр инде
Кыңгырауның көмеш чыңнары.
Русский перевод
Медный колокол с серебряным звоном
Проводил нас в большую дорогу.
Он и ныне в ушах отзывается,
Будоража сердечные тропы.
В медный звон мы, как в море, уходили -
Школьных лет уже след позади.
На всю жизнь нас проводит незримо
Серебристая музыка звона.
По дороге к школе, вдоль улиц
Шли колонной ученики,
И тогда вспоминаются одноклассники -
Сердце рвется на тихие нити.
В медный звон мы, как в море, уходили -
Школьных лет уже след позади.
На всю жизнь нас проводит незримо
Серебристая музыка звона.
Годы кругом - мы вернемся однажды,
Схлынут тихо весенние воды.
Как родной голос учителя, встретит
Нас мелодия медного звона.
В медный звон мы, как в море, уходили -
Школьных лет уже след позади.
На всю жизнь нас проводит незримо
Серебристая музыка звона.