Оригинальный текст
Яфраклар очалар, яфраклар,
Җитте дә, ахыры, көз ае...
Оясы алдында сыерчык
Утыра сызгырып, моңаеп.
Моңая, сызгыра сыерчык.
Юлга бит иртәгә таң белән:
«Туган як, туган йорт, хушыгыз.
Килербез, сау булсак, тагы да...»
Сагынып килгән ул тагы да
Балалар үстергән оясын.
Туган йорт... Һәр кемгә кадерле
Шаулашкан, гөрләшкән дөньясы .
Моңая, сызгыра сыерчык.
Юлга бит иртәгә таң белән:
«Туган як, туган йорт, хушыгыз.
Килербез, сау булсак, тагы да...»
Бу йортта балалар тудылар,
Шатланып, талпынып үстеләр.
Ә азак, канатлар ныгынгач,
Үзаллы тормышка күчтеләр.
Моңая, сызгыра сыерчык.
Юлга бит иртәгә таң белән:
«Туган як, туган йорт, хушыгыз.
Килербез, сау булсак, тагы да...»
Русский перевод
Листья кружат, листья ввысь,
Вот и пришла, наконец, пора осенняя...
У гнезда своего скворец
Сидит, посвистывает, грустит.
Грустит, свистит скворец.
В путь же ему завтра с зарей:
«Родной край, родной дом, прощайте.
Вернемся, если будем живы, еще...»
С тоской он снова прилетал
К гнезду, где растил детей.
Родной дом... Для каждого он дорог -
Мир шумный, звонкий, полный жизни.
Грустит, свистит скворец.
В путь же ему завтра с зарей:
«Родной край, родной дом, прощайте.
Вернемся, если будем живы, еще...»
В этом доме дети родились,
С радостью, с пылом подрастали.
А после, окрепнув крыльями,
В самостоятельную жизнь ушли.
Грустит, свистит скворец.
В путь же ему завтра с зарей:
«Родной край, родной дом, прощайте.
Вернемся, если будем живы, еще...»