Оригинальный текст
Яшьлегемдәй яшел ул болын,
Һаман яши минем уемда.
Без өч малай айлы төннәрдә,
Атлар көттек елга буенда.
Яшь наратлар үскән болында.
Атта чабып уйнап барганда,
Уздырмыйбыз дидек ятлардан.
Еламадык, кайчан егылып
Калсак та без ярсу атлардан,
Уздырмыйбыз дидек ятлардан.
Кинәт таңда яшен яшьнәде:
Ак болытлар күктә каралды.
Атлар кебек; безнең дуслар да
Төрле якка яуга таралды.
Кабат күрәлмадык аларны.
Җиңү яулап кайттык өйләргә,
Шул болынга килдем мин кабат,
Өч малайның кайда икесе?
Башын иеп тора өч нарат...
Алар киткән юлларга карап...
Русский перевод
Тот луг зелен, как моя юность,
Он всё ещё живёт в моих мыслях.
Мы, три мальчишки, в лунные ночи
Пасли коней у реки,
На лугу, где росли молодые сосны.
Скача верхом и играя,
Мы говорили: «Не уступим чужим».
Не плакали, даже когда
Падали с ретивых коней,
Мы говорили: «Не уступим чужим».
Вдруг на рассвете сверкнула молния:
Белые облака почернели в небе.
Как кони, наши друзья тоже
Разошлись в разные стороны на войну.
Мы больше их не увидели.
Одержав победу, вернулись мы домой,
Я снова пришёл на тот луг.
Где двое из трёх мальчишек?
Три сосны стоят, склонив головы...
Глядя на дороги, по которым они ушли...