Оригинальный текст
Озатып вокзаллар каршында
Маңгайдан үптеләр аналар
Тузанлы юллардан үттеләр
Дөньяны күрмәгән балалар
Балалар керделәр утларга,
Балалар сүз бирде тупларга.
Күпләре, төренеп шинельгә,
Калдылар еракта йокларга.
«Балалар, торыгыз, балалар,
Ашыгыз суына табында...»
Ничә ел тормыйлар балалар
Иделдә һәм Дунай ярында...
Уятма, йокласын, син, ана,
Айларны, елларны санап бар:
Күңелдә һаман яшь, гел бала -
Кайтмаган солдатлар, солдатлар
Ана ул йокламый, сабые
Юрганын ачса да уяна.
Аналар йөрәге шикелле
Мәйданда мәңгелек ут яна.
Аналар йөрәге шикелле
Ут яна, уйлана, талпына.
Аналар хәтере шикелле
Җил йөри курганнар артында
Русский перевод
Провожая у вокзалов
Матери целовали в лоб
dust
Дети, не видевшие мир
Дети вошли в огонь,
Дети обещались пушкам.
Многие, закутавшись в шинели,
Остались далеко спать.
«Дети, вставайте, дети,
Ешьте воду во сне...»
Сколько лет не живут дети
На берегах Идели и Дуная...
Не буди, пусть спит, ты, мама,
Считая месяцы и годы вперёд:
В душе всё ещё молод, всё ребёнок -
Не вернувшиеся солдаты, солдаты
Мама не спит, ребёнок
Не просыпается, даже если откроет одеяло.
Сердца матерей как
На площади вечно горит огонь.
Сердца матерей как
Огонь горит, тоскует, стремится.
Память матерей как
Ветер гуляет позади курганов