Оригинальный текст
Сандугач сайравы шундый моңлы,
Күңелләрем йомшый да гына.
Сандугачым, нигә синең моңың,
Кайгыларны арттыра гына?
Сандугачым ташлама,
Чит илләр илгә очма.
Чит илләр бит сиңа чит,
Мында гына яшәп кит.
Күңелмне юатырга,
Җанымны җылытырга,
Бер туган да калмый бит.
Әллә син дә, кайгы - хәсрәтләрне,
Чыдый алмый, моңлы сайрыйсың.
Йөрәгемдә яткан газапларны,
Кечкәй җаның белән аңлыйсың.
Сандугачым ташлама,
Чит илләр илгә очма.
Чит илләр бит сиңа чит,
Мында гына яшәп кит.
Күңелмне юатырга,
Җанымны җылытырга,
Бер туган да калмый бит.
Көзләр җиткәч сандугачым китәр,
Кышлар бездә суык һәм озын.
Сандугач, моңыннан мәхрүм булып,
Мин калырмын ялгыз, ялгызым.
Сандугачым ташлама,
Чит илләр илгә очма.
Чит илләр бит сиңа чит,
Мында гына яшәп кит.
Күңелмне юатырга,
Җанымны җылытырга,
Бер туган да калмый бит.
Русский перевод
Пение соловья такое мелодичное,
Смягчает мою душу.
Соловей мой, почему твоя песня
Только усиливает печали?
Не покидай меня, соловей,
В чужие края не улетай.
Чужие края ведь тебе чужды,
Здесь проживи, здесь останься.
Утешить мою душу,
Согреть моё сердце,
Никого родного не осталось ведь.
Неужели ты тоже, от горя-страданий,
Не выдержав, мелодично поёшь?
Муки, лежащие в моём сердце,
Своей маленькой душой понимаешь.
Не покидай меня, соловей,
В чужие края не улетай.
Чужие края ведь тебе чужды,
Здесь проживи, здесь останься.
Утешить мою душу,
Согреть моё сердце,
Никого родного не осталось ведь.
Когда придут осени, соловей мой улетит,
Зимы у нас холодные и долгие.
Лишившись соловьиного пения,
Я останусь один, одинокий.
Не покидай меня, соловей,
В чужие края не улетай.
Чужие края ведь тебе чужды,
Здесь проживи, здесь останься.
Утешить мою душу,
Согреть моё сердце,
Никого родного не осталось ведь.