Оригинальный текст
Казаныма төннәр иңсә,
Сине эзләп карыйм күккә.
Зәңгәр күктә Ай моңлана,
Моңлана күк Сөембикә.
Ай моңлана зәңгәр күктә,
Казан һаман сине көтә.
Язмышыма хуҗа булып
Кайтчы, зинһар, Сөембикә.
Сине уйлап үтә язлар,
Сине уйлап көзләр җитә.
Яңгыр булып көз еламый,
Син елыйсың, Сөембикә.
Ай моңлана зәңгәр күктә,
Казан һаман сине көтә.
Язмышыма хуҗа булып
Кайтчы, зинһар, Сөембикә.
Сагышларны сүтә-сүтә
Айлар үтә, еллар үтә.
Безнең язмыш синең белән
Мәңге бергә, Сөембикә.
Ай моңлана зәңгәр күктә,
Казан һаман сине көтә.
Язмышыма хуҗа булып
Кайтчы, зинһар, Сөембикә!
Русский перевод
Когда на Казань опускается ночь,
Я в небе тебя ищу снова и снова.
В лазурной выси тоскует Луна,
Тоскует сама Сөембикә.
Луна тоскует в лазурной выси,
Казань по‑прежнему ждёт тебя.
Стань хозяйкой своей судьбы,
Вернись, умоляю, Сөембикә.
О тебе пролетают весны,
О тебе приходят осени.
Осень дождём не плачет -
Плачешь ты, Сөембикә.
Луна тоскует в лазурной выси,
Казань по‑прежнему ждёт тебя.
Стань хозяйкой своей судьбы,
Вернись, умоляю, Сөембикә.
Развязывая узлы печали,
Проходят месяцы, уходят годы.
Наша судьба - с твоей
Навеки вместе, Сөембикә.
Луна тоскует в лазурной выси,
Казань по‑прежнему ждёт тебя.
Стань хозяйкой своей судьбы,
Вернись, умоляю, Сөембикә!