Оригинальный текст
Гомер бүләк иттең, ләкин балачагым
Ак биләүдәй назлап төрмәдең.
Балам дигән сүзең тилмереп лә көттем,
Елап чыга идем тәннәрен.
Ташлап киттең, әнкәй,
Ятим иттең, өнкәй,
Ничек түзә синең йөрәгең?
Сине кайтаруны сорап ялвардым мин
Ал таңнардан, ачы җилләрдән.
Нәүмиз, ятим иттең бәгырь кисәгеңне
«Әни» дигән назлы сүзләрдән.
Ташлап киттең, әнкәй,
Ятим иттең, өнкәй,
Ничек түзә синең йөрәгең?
Өзгәләнә булыр хәзер үзәкләрең
Күргәч улың-лачын егетне.
Ятимлекнең ачы тамчылары юды
Сиңа булган соңгы өметне.
Ташлап киттең, әнкәй,
Ятим иттең, өнкәй,
Ничек түзә синең йөрәгең?
Русский перевод
Ты жизнь мне подарила, но моей юности
Не пела лаской, как белая люлька.
Слова «сынок» я ждал, тоскуя, до слёз,
И плач мой рвался из груди.
Ты ушла, мама,
Сиротой оставила, мама,
Как выдержит твое сердце?
Я умолял вернуть тебя у зарь
И у горьких, злых ветров.
Безнадежно ты сиротой сделала
Свою кровинку - от нежных слов «мама».
Ты ушла, мама,
Сиротой оставила, мама,
Как выдержит твое сердце?
Теперь, наверно, рвутся твои жилы,
Увидев сына - сокола-юношу.
Горькие капли сиротства смыли
Мою последнюю надежду в тебя.
Ты ушла, мама,
Сиротой оставила, мама,
Как выдержит твое сердце?