Оригинальный текст
Олыгайган саен йокылар сак.
Үткәннәргә хәтер еш кайта.
Кайчак таңнарның да алсулыгы
сугыш яраларын кузгата.
Утны-суны кичкән ирләрнең дә
күңелендә күпме моң ята!
Әй, син, Хәтер, гомер язларыннан
яшьлекләрне безнең чакырып ал!
Җырлыйк, дуслар!
Безнен гомерләрдә,
безнең бу көйләрдә
кайтмый калганнарның хакы бар!
Талгын гына аккан сулар кебек,
тыныч кына еллар агалар...
Тормыш үзәгендә яналар.
Чирәмнәрдә уйный балалар.
Сорый Хәтер: яшьли киткәннәрнең
дәвамчысы булалырмы алар?
Әй, син, Хәтер, гомер язларыннан
яшьлекләрне безнең чакырып ал!
Җырлыйк, дуслар!
Безнен гомерләрдә,
безнең бу көйләрдә
кайтмый калганнарның хакы бар!
Русский перевод
Чем старше мы - тем сон сторожок.
Память всё чаще уходит в былое.
Порой и заря, алой щекой,
тревожит военные раны живые.
И у мужчин, что прошли огонь и воду,
сколько же грусти в душе лежит!
Эй, ты, Память, из весен жизни
юность нам снова зови, возврати!
Споём, друзья!
В наших годах,
в наших напевах
право тех, кто не вернулся, живи!
Как воды, что тихо текут неспеша,
спокойно и годы плывут...
Горят они в самом центре бытия.
На травах играют дети.
Память спросит: смогут ли стать продолженьем
те, кто ушли ещё в юности?
Эй, ты, Память, из весен жизни
юность нам снова зови, возврати!
Споём, друзья!
В наших годах,
в наших напевах
право тех, кто не вернулся, живи!