Оригинальный текст
Туфрагыңа, әнкәй, гөлләр чәчтем,
Сулар сибеп таңнар атканда.
Тыныч йокы бирүк теләсеннәр,
Алар сиңа кояш батканда.
Кояшым, дип миңа дәшә идең,
Син бит үзең кояш булгансың.
Гомрең буе янып, сүрелмичә,
Күңелемә назлар салгансың.
Хатларымны көндә язар идем,
Син аларны барыбер алмассың.
Чәчләреңнән сыйпап, балам, диеп
Сагышларым баса алмассың.
Кояшым, дип миңа дәшә идең,
Син бит үзең кояш булгансың.
Гомрең буе янып, сүрелмичә,
Күңелемә назлар салгансың.
Рәхмәт, әнкәй, мәңге рәхмәт сиңа,
Ярый әле төшкә керәсең.
Сагну-сагышлары басылсын, дип,
Юатуың шулдыр, күрәсең.
Кояшым, дип миңа дәшә идең,
Син бит үзең кояш булгансың.
Гомрең буе янып, сүрелмичә,
Күңелемә назлар салгансың.
Русский перевод
Цветы садила я в твою землю, мамочка,
Поливая их, когда всходили зори.
Пусть желают тебе покойного сна,
Когда садится солнце.
«Солнце моё», - называла ты меня,
Ты ведь сама была солнцем.
Всю жизнь горя, не угасая,
Дарила душе моей нежность.
Писала бы тебе письма каждый день,
Но ты всё равно не получишь их.
Гладя волосы твои: «Дитя моё» -
Тоску мою не утишишь.
«Солнце моё», - называла ты меня,
Ты ведь сама была солнцем.
Всю жизнь горя, не угасая,
Дарила душе моей нежность.
Спасибо, мамочка, вечное спасибо тебе,
Пусть хотя бы уснёшь ты.
Чтобы утихли тоска и печаль,
Твоя ласка - это утешение, видишь.
«Солнце моё», - называла ты меня,
Ты ведь сама была солнцем.
Всю жизнь горя, не угасая,
Дарила душе моей нежность.