Оригинальный текст
Эх, кычкырып бер еларга иде
Әнкәемнең ятып кулына.
Ул йөрәге белән аңлар иде
Нинди кайгы төшкән улына.
Әнкәм минем, бердән-берем минем,
Алтыннардан алтын әнкәем.
Нигә шундый хисле йөрәк бирдең,
Моң - сагышларымнан чәчимен?
Елап булмый елга ташы сыман,
Юшкыннардан күңелем катканга.
Җыена алмый озын уйларымны,
Уяу ятам таңнар атканда.
Әнкәм минем, бердән-берем минем,
Алтыннардан алтын әнкәем.
Нигә шундый хисле йөрәк бирдең,
Моң - сагышларымнан чәчимен?
Йөрәк тырнап чыккан хисләремне,
Кайгыларын кемгә сөйлимен?
Тамырларга каным сыймаганда,
Кайгы көйне икән көйлимен?
Әнкәм минем, бердән-берем минем,
Алтыннардан алтын әнкәем.
Нигә шундый хисле йөрәк бирдең,
Моң - сагышларымнан чәчимен?
Русский перевод
Эх, хотелось бы закричать
На лежащую руку мамы.
Она бы сердцем поняла,
Какая горе постигла сына.
Мама моя, единственная ты моя,
Золото из золотов мама моя.
Зачем дала сердце, полное чувств,
Превращаешь ли в седину мою печаль-тоску?
Не могу плакать, словно река,
Душа моя закалилась от огней.
Не могу собрать долгие мысли,
Лежу без сна, когда всходит рассвет.
Мама моя, единственная ты моя,
Золото из золотов мама моя.
Зачем дала сердце, полное чувств,
Превращаешь ли в седину мою печаль-тоску?
Вырывающиеся из сердца чувства,
Кому расскажу о моём горе?
Когда кровь не вмещается в венах,
О какой печали петь мне?
Мама моя, единственная ты моя,
Золото из золотов мама моя.
Зачем дала сердце, полное чувств,
Превращаешь ли в седину мою печаль-тоску?