Оригинальный текст
Көз җитсәдә яз ямьләрен саклый,
Түземле шул көзге чәчкәләр.
Алар бераз моңсу бусалар да,
Һаман әле нурлар чәчәләр.
Көз җитсәдә яз ямьләрен саклый,
Күңелләрне арбаб тарталар.
Көзге гөлләр бигърәк кадерлеләр,
Үткәннәргә алып кайталар.
Көз җитсәдә яз ямьләрен саклый,
Көзнең соңгы чыдам гөлләре.
Сөйгән ярдай, янып, сагышланып,
Көтә кавышу көннәре.
Синдә әллә яз сулышын тыйдың,
Искән дә дә көзнең җилләре.
Бу дөнъяны бизәп яшисе бар,
Тик, шиңмәсен сөю гөлләре.
Русский перевод
Хоть осень, но весенний свет хранит,
Так терпеливы эти осенние цветы.
Пускай иной раз грусть их посетит,
Все же они раздают лучи.
Хоть осень, но весну они хранят,
Сердца пленяют, тянут за собой.
Осенние цветы так дороги, манят,
В прошлое ведут нас с головой.
Хоть осень, но весну бережёт земля,
Последние, стоические цветы.
Как любящий, сгорая от огня,
Ждут встречи долгожданной, той мечты.
Неужто ты дыханье весны сдержала,
А ветер осени уже коснулся нас.
Нам мир украсить хочется сначала,
Лишь бы цветы любви не вяли в этот час.