Оригинальный текст
Болын тулы моңсу тузганаклар,
Әйтерсең лә келәм җәйгәннәр.
Күз алдына килә, төшләремә керә,
Икәү бергә йөргән җәйләүләр.
Өзмәдек без сары чәчәкләрне,
Карап йөрдек икәү тын гына.
Тузганаклар тузды, гомер аерым узды,
Сөюдән тик калды моң гына.
Ничә тапкыр әйттем үз-үземә,
Үткәннәрне бүтән сагынмыйм.
Тыштан салкынланам, эчтән дөрләп янам,
Шул юлларга үткән саен мин.
Әгәр юллар кире алып кайтса,
Синнән аерып киткән шул көнгә,
Яшәр идем сөеп, кадереңне белеп,
Бирмәс идем сине беркемгә.
Русский перевод
Луг полон грустных стеблей -
Будто полотно расстилали.
Встают перед глазами, входят в сны,
Летние пастбища, где бродили мы вдвоём.
Рвали мы жёлтые цветы,
Молча гуляли вместе.
Стебли высохли, жизнь прошла порознь,
От любви осталась лишь грусть.
Сколько раз я себе говорил:
«Не скучаю больше о былом».
Снаружи застываю, внутри горю огнём,
Всякий раз, когда прохожу тем путём.
Если бы дороги повернули назад,
В тот день, когда расстались мы с тобой,
Я бы жил, любя, зная твою цену,
Не отдал бы тебя никому.