Оригинальный текст
Авырлыклар иңнәреңне баскач,
Бөгелеп лә генә төштең син,
Үткән көннәреңне барлый-барлый,
Өметеңне генә өздең син.
Ризыкларың өзелмәгән әле,
Самаварың чыжлый өстәлдә.
Кайгы түшәгеннән күтәрел дә,
Яшә әле, җирдә, мең яшә!
Чәчрәтә дә басып атлаганда,
Чакрымнарны гына кем саный?
Фаный гына шушы дөнъяларны
Үз теләге белән кем ташлый?
Ризыкларың өзелмәгән әле,
Самаварың чыжлый өстәлдә.
Кайгы түшәгеннән күтәрел дә,
Яшә әле, җирдә, мең яшә!
Аш яулыгың синең кулларыңда,
Туган йортның кайнар сәламе.
Ашыгып ла аралардан китсәң,
Якыннарың нихәл кичерер?
Ризыкларың өзелмәгән әле,
Самаварың чыжлый өстәлдә,
Кайгы түшәгеннән күтәрел дә,
Яшә әле, җирдә, мең яшә!
Дөньяларга елап туабызда,
Елата-елата китәбез.
Исәннәргә саулык,
Авыруларга сабырлык телик.
Ризыкларың өзелмәгән әле,
Самаварың чыжлый өстәлдә.
Кайгы түшәгеннән күтәрел дә,
Яшә әле, җирдә, мең яшә!
Русский перевод
Когда беда придавит плечи,
Ты согнулся, пал в тиши,
Считал ушедшие дни, и тем лишь
Оборвал свои надежды ты.
Не иссяк твой хлеб насущный ныне,
Самовар поет на столе.
Поднимись с постели горя, милый,
Живи, на земле, живи - тысячу лет!
Шаг за шагом, брызжа лужи,
Кто считает версты в путь?
Эту мимолетную жизнь земную
Кто по воле бросит вдруг?
Не иссяк твой хлеб насущный ныне,
Самовар поет на столе.
Поднимись с постели горя, милый,
Живи, на земле, живи - тысячу лет!
В руках твоих - платок к хлебу,
Теплый привет родного дома.
Если в спешке уйдешь далеко,
Как родные это вынесут?
Не иссяк твой хлеб насущный ныне,
Самовар поет на столе,
Поднимись с постели горя, милый,
Живи, на земле, живи - тысячу лет!
В мир приходим мы со слезами,
И со слезами уходим прочь.
Живым - здоровья,
Больным - терпенья пожелаем.
Не иссяк твой хлеб насущный ныне,
Самовар поет на столе.
Поднимись с постели горя, милый,
Живи, на земле, живи - тысячу лет!