Оригинальный текст
Язмыш сукмакларын атлап барам,
Биек-биек таулар үтәмен.
Бу елларның ахырын беркем белми,
Һәм белмәс тә инде, күрәмен.
Язмышым син, язмышым - табышмак,
Жиңел булыр яшәү, аңлашсак.
Тик ни язганын белеп булмый алдан,
Шуңа күрә тайпылабыз юлдан.
Тик ни язганны белеп булмый алдан,
Шуңа күрә тайпылабыз юлдан...
Ходай безгә юллар ачып куйган,
Кулдан гына тотып бармаган.
Кемдер аннан атлап ерак киткән,
Кемдер бер дә атлый алмаган.
Язмышым син, язмышым - табышмак,
Жиңел булыр яшәү, аңлашсак.
Тик ни язганын белеп булмый алдан,
Шуңа күрә тайпылабыз юлдан.
Тик ни язганны белеп булмый алдан,
Шуңа күрә тайпылабыз юлдан...
Язмыш китаплары була диләр.
Кемнәр аны ачып укыган?
Ходай безгә үзе китап язып,
Соңгы битен үзе яптырган.
Язмышым син, язмышым - табышмак,
Жиңел булыр яшәү, аңлашсак.
Тик ни язганын белеп булмый алдан,
Шуңа күрә тайпылабыз юлдан.
Тик ни язганны белеп булмый алдан,
Шуңа күрә тайпылабыз юлдан...
Русский перевод
По тропам судьбы я шагаю,
Через горы высокие иду.
Никто не знает, чем кончатся годы,
И не узнает, я вижу, - на виду.
Судьба моя, судьба - загадка,
Легче бы жить, когда бы поняли мы.
Но что написано, заранее не знаем,
Потому и сбиваемся с дороги мы.
Но что написано, заранее не знаем,
Потому и сбиваемся с дороги...
Бог нам дороги открыл,
Не вел за руку постоянно.
Кто-то по ним далеко ушел,
А кто-то и шага сделать не смог совсем.
Судьба моя, судьба - загадка,
Легче бы жить, когда бы поняли мы.
Но что написано, заранее не знаем,
Потому и сбиваемся с дороги мы.
Но что написано, заранее не знаем,
Потому и сбиваемся с дороги...
Говорят, есть книги судьбы.
Кто их открыл и читал?
Бог нам сам книгу написал,
И сам закрыл последнюю страницу.
Судьба моя, судьба - загадка,
Легче бы жить, когда бы поняли мы.
Но что написано, заранее не знаем,
Потому и сбиваемся с дороги мы.
Но что написано, заранее не знаем,
Потому и сбиваемся с дороги...