Оригинальный текст
Күңелемә язлар булып кердең,
Мәҗбүр иттең мине сөяргә.
Гашыйк булып айдай йөзләреңә,
Тели идем «җаным» дияргә.
Хәзер инде, зинһар, оныт мине,
Күңелеңнән жибәр еракка.
Газапламас өчен бер-беребезне
Нинди әмер бирик йөрәккә?
Язмышлардан узып ялгышларга,
Менә торып кердек утларга.
Бергә чакның гүзәл мизгелләрен
Мөмкин түгел идек сакларга.
Хәзер инде, зинһар, оныт мине,
Күңелеңнән жибәр еракка.
Газапламас өчен бер-беребезне
Нинди әмер бирик йөрәккә?
Яратсам да сине өзелеп-өзелеп,
Тик бәхетле итә алмамын.
Гафу итче тиле гашыйгыңны,
Сиңа бәхет теләп каламын.
Хәзер инде, зинһар, оныт мине,
Күңелеңнән жибәр еракка.
Газапламас өчен бер-беребезне
Нинди әмер бирик йөрәккә?
Русский перевод
В душу ты вошел, как вешний свет,
Заставил сердце полюбить.
В лунный лик твой - я влюблен, как в бред,
Хотел бы: «милая», - твердить.
А теперь, прошу, забудь меня,
Отпусти из сердца далеко.
Чтобы не терзать друг друга зря,
Что прикажем сердцу своему?
Мимо судеб - в путаницу дней,
Мы шагнули прямо в жар огня.
Красоты мгновений наших дней
Сберечь нам было не дано.
А теперь, прошу, забудь меня,
Отпусти из сердца далеко.
Чтобы не терзать друг друга зря,
Что прикажем сердцу своему?
Даже если я люблю до боли,
Счастья я не подарю тебе.
Ты прости безумца-воздыхателя,
Счастья пожелав, я ухожу.
А теперь, прошу, забудь меня,
Отпусти из сердца далеко.
Чтобы не терзать друг друга зря,
Что прикажем сердцу своему?