Оригинальный текст
Тормыш дәвам итә, яшибез,
Кыен чаклар була - дәшмибез.
Көләр чаклар була, җитдилек
Чабулардан тарта "җитә" дип.
Яшәү бит ул Ходай бүләге,
Кемнәр белә күпме күләмен.
Алда әле күпме еллар бар,
Һәрвакытта кеше булып кал!
Яшәгәндә тормыш бал түгел,
Авыр чаклар була - түз, күңел.
Түзә белгән ала өлешен,
Кемгә - алтын, кемгә - көмешен.
Яшәү бит ул Ходай бүләге,
Кемнәр белә күпме күләмен.
Алда әле күпме еллар бар,
Һәрвакытта кеше булып кал!
Шаяру да ят түгел дә, соң
Әллә ничек читен шикелле.
Кырын карый кырыс абзыйлар,
Аңлашыла сүзсез дә инде.
Яшәү бит ул Ходай бүләге,
Кемнәр белә күпме күләмен.
Алда әле күпме еллар бар,
Һәрвакытта кеше булып кал!
Алда әле күпме еллар бар,
Һәрвакытта кеше булып кал!..
Һәрвакытта кеше булып кал!..
Русский перевод
Жизнь продолжается - мы живем,
Тяжелый час - молчим вдвоем.
Бывает смех, но строгость вдруг
Из бега тормозит: «Довольно, друг».
Жизнь - это дар Всевышнего для нас,
Кто знает меру, сколько в нем сейчас.
Впереди еще немало лет,
Всегда останься человеком - вот завет!
Житье - не мед, не сладкий пир,
Бывают бури - крепни, мир.
Кто терпелив, тот свой берет,
Кому - золото, кому - серебро придет.
Жизнь - это дар Всевышнего для нас,
Кто знает меру, сколько в нем сейчас.
Впереди еще немало лет,
Всегда останься человеком - вот завет!
Шутить - не в тягость, но порой
Как будто странно, нелегко собой.
Косые взгляды - строгих стариков,
И без слов понятно все в конце концов.
Жизнь - это дар Всевышнего для нас,
Кто знает меру, сколько в нем сейчас.
Впереди еще немало лет,
Всегда останься человеком - вот завет!
Впереди еще немало лет,
Всегда останься человеком!..
Всегда останься человеком!..