Оригинальный текст
Яз кайтмасак, көзен кайтырбыз дип,
Әнкәйгә кул биреп тормадык.
Үзебез дә белми, туган җирдә
Соңгы җырыбызны җырладык.
Сөртә алмадым яшьле пар күзеңне,
Җилләр алды, әнкәй, сүзеңне.
Ерагайган саен якынрак,
Ягымлырак тойдым үзеңне.
Кайтмый калсак язын, көзен дө без,
Их, әнкәйләр, өмет өзмәгез.
Сезне сөйгән җан һәм төнебезне
Әфган тауларыннан эзләгез.
Туган якның кырыс кышларыннан
Кыйблаларга очкан кошларга
Иярегез - алар кунып сайрый
Безне басып яткан ташларга.
Исемсез таш булып катканнардан,
Шакал сые булып, ятканнан,
Бөхетлеләр - калай табутында
Туган туфрагына кайтканнар.
Узар еллар, тынар бер яулары,
Туар әле тыныч таңнары.
Нурга күмеп, әни чәче төсле,
Ак түбәле әфган тауларын.
Русский перевод
Если весной не вернемся - осенью, думали,
Мы не встали у мамы, не подали руки.
И сами не зная, на родной земле
Мы спели свою последнюю песню.
Не смог стереть слезы с твоих парных глаз,
Ветры унесли, мама, твои слова.
Чем дальше - тем ближе ты для меня,
Тем ласковей чувствовал я тебя.
Если не вернемся и весной, и осенью мы,
Ох, матери, надежды не рвите.
Наши души и наши ночи любящие вас
Ищите в горах афганских.
От суровых зим родной земли
Следуйте за птицами, что летят к киблам,
Пусть они, присев, поют
На камнях, что нас придавили.
Счастливее тех, кто остался
Безымянным камнем, падалью шакалов,
Лишь те - в жестяном гробу -
К родной земле вернулись.
Пройдут года, утихнут битвы,
Еще родятся мирные зори.
Светом укрыв, как мамина седина,
Белоглавые афганские горы.