Оригинальный текст
Безнең Ыкның тауларында
Дулкынлана кылганнар.
Тауга карап таулар була
Туган җирдә калганнар.
Җырла, җырла, әйдә, җырла,
Һәммәсе тын калсыннар.
Апас кызлары икән, дип,
Сокланып таң калсыннар.
Гүзәлләре мең генә шул,
Гөл генә шул, бер генә.
Апасларга бардым, димә,
Калдым, диген, гомергә!
Җырла, җырла, әйдә, җырла,
Һәммәсе тын калсыннар.
Апас кызлары икән, дип,
Сокланып таң калсыннар.
Безнең якның урманнары
Каерылып үсәдер.
Каеннарның якты моңы
Күңелләргә күчәдер.
Җырла, җырла, әйдә, җырла,
Һәммәсе тын калсыннар.
Апас кызлары икән, дип,
Сокланып таң калсыннар.
Безнең якның инешләре
Иркәләнеп агышлы.
Ага сулар, кала моңнар,
Без дә шундый язмышлы.
Җырла, җырла, әйдә, җырла,
Һәммәсе тын калсыннар.
Апас кызлары икән, дип,
Сокланып таң калсыннар.
Русский перевод
На горах у нашей Ык-реки
Всё колышутся травы.
Кто на горы глядит — сам как горы,
В краю родном остался жить.
Пой, пой, давай же пой,
Пусть все кругом умолкнут вдруг.
Скажут: «Это апасские девушки!» —
И восхитятся, изумятся вдруг.
Красоты в ней — тысяча,
Что цветок — одна-единственная.
Не говори: «Я в Апасы ездил», —
Скажи: «Остался навсегда!»
Пой, пой, давай же пой,
Пусть все кругом умолкнут вдруг.
Скажут: «Это апасские девушки!» —
И восхитятся, изумятся вдруг.
Леса нашего края
Растут, изгибаясь.
Светлая грусть берёз
В сердца переселяется.
Пой, пой, давай же пой,
Пусть все кругом умолкнут вдруг.
Скажут: «Это апасские девушки!» —
И восхитятся, изумятся вдруг.
Ручьи нашего края
Текут, ласкаясь.
Воды уходят — остаются напевы,
И у нас такая же судьба.
Пой, пой, давай же пой,
Пусть все кругом умолкнут вдруг.
Скажут: «Это апасские девушки!» —
И восхитятся, изумятся вдруг.