Оригинальный текст
Кышлар узып, ямьле язлар килсә,
Сагыш, шатлык чиксез көчәя.
Өмет тулы күзләр, күзләр көтеп,
Тезләнәләр серле хисләргә.
Ләкин күңел берни көтми инде,
Язгы таңнар күптән уздылар.
Кар-буранлы кышкы төннәр генә
Ул сагышны һаман суздылар.
Суздылар шул. Йөрәк, тыңламыйча,
Һаман көтә юкка тилмереп.
Шул югалту искә төшкән саен,
Их, елыйсы килә илереп.
Тик еламыйм инде, соңга калдым,
Умырзаям күптән шиңде бит.
Юанамын бары, ул барыбер
Минем белән бергә иде, дип.
Русский перевод
Зимы пройдут, придут весны прекрасные -
Печаль и радость без конца сильней.
Глаза, полны надежды, ждут, и сердце
К преклонным таинствам стремится с ней.
Но сердце ничего уже не ждёт,
Весенние рассветы отцвели.
Лишь зимних ночей метельный, снежный ход
Ту грусть все тянет, не даёт уйти.
Тянет её. И сердце, не послушав,
Впустую ждёт, томится вновь и вновь.
И как утрата в память возвращается -
Ах, так и хочется рыдать до слёз.
Но я не плачу - поздно, опоздал я,
Моя умырзая давно уже в пыли.
Лишь утешаюсь: всё равно когда-то
Она со мною рядом всё же шла.