Оригинальный текст
Табигатьнең кырыктагы
Ялгыз хатын кебек чагы:
Көн дә яңгыр, көн дә җилләр яфрак куа.
Иртә-кичен күкләр соры,
Көндез сирәк кояш нуры.
Бу вакытта матур таңнар сирәк туа.
Юеш тәрәзә каршында
Басып торасың ялгызың,
Үткән гомер турында моңсу уйланып.
Беркем кочмый арттан килеп,
«Сөеклем син минем!» - диеп,
Син дә көтмисең берәүне дә, моңланып.
Яшь чагыңда чибәр идең,
Күпне күрдең, бик күп сөйдең -
Гомер буе шулай булыр, дип уйладың.
Буген инде беркем сөйми,
Яннарыңа кичен килми,
Ә син әле сөеп-сөелеп туймадың.
Юеш тәрәзә каршында
Басып торасың ялгызың,
Үткән гомер турында моңсу уйланып.
Беркем кочмый арттан килеп,
«Сөеклем син минем!» - диеп,
Син дә көтмисең берәүне дә, моңланып.
Бер гомергә күпме сөю
Тиешлеген күкләр белә,
Үз өлешең җитәр иде чынлап сөйсәң.
Язгы тиле күбәләктәй
Һәр янган утка талпынмый,
Бер учакта гына янып көйсәң.
Юеш тәрәзә каршында
Басып торасың ялгызың,
Үткән гомер турында моңсу уйланып.
Беркем кочмый арттан килеп,
«Сөеклем син минем!» - диеп,
Син дә көтмисең берәүне дә, моңланып.
Русский перевод
У природы в сорокалетнем возрасте
Пора, как у одинокой женщины:
День за днём дожди, день за днём ветра листву гонят.
Утром и вечером небеса серы,
Днём редко солнечный свет.
В это время красивые зори редко встают.
У влажного окна
Стоишь ты одна,
О прошедшей жизни печально думая.
Никто не обнимет, подойдя сзади,
«Любимая моя!» - сказав,
И ты не ждёшь уже никого, тоскуя.
В молодости была прекрасна,
Многое видела, очень многих любила -
Думала, что всю жизнь так будет.
Сегодня уже никто не любит,
Вечером к тебе никто не приходит,
А ты всё ещё любить и быть любимой не насытилась.
У влажного окна
Стоишь ты одна,
О прошедшей жизни печально думая.
Никто не обнимет, подойдя сзади,
«Любимая моя!» - сказав,
И ты не ждёшь уже никого, тоскуя.
Сколько любви на одну жизнь
Положено, знают небеса,
Своей доли хватило бы, если б любила искренне.
Как весенняя безумная бабочка,
Не стремясь к каждому горящему огню,
Если б только у одного очага горела и пылала.
У влажного окна
Стоишь ты одна,
О прошедшей жизни печально думая.
Никто не обнимет, подойдя сзади,
«Любимая моя!» - сказав,
И ты не ждёшь уже никого, тоскуя.