Оригинальный текст
Салкын кышкы бураннарда
Мин адашмам дигән идең.
Тайгак көзге сукмакларда
Мин егылмам дигән идең.
Йөрәк ярсу чакта юлда
Миңа җиңел дигән идең.
Минем сулыш юлда иркен,
Мин юл сөяр дигән идең.
Хәзер инде юллар үткәч,
Ниләр калды юлларыңда?
Атлаганың җиде адым,
Чакрымнарың көтә алда.
Җиде адым арасында
Ниләр калды, күрәсеңме?
Кемнәрнердең күз яшьләре,
Ә син шуны беләсеңме?
Язгы җилләр искән чакта
Атлыйм әле алга дидең.
Ул чакта син горур идең,
Үзем беләм юлны дидең.
Киләчәктә гел ашкынып
Кемнедер күрмичә үттең.
Кемнәрнеңдер хыялларын
Җиңел генә таптап киттең.
Еллар үтте, үткән юлың
Җиде адым алда кала.
Адымнар җиңел атлана,
Чакрымнар мәңгегә кала.
Иң изгесе булган икән
Кемнәрнеңдер күз яшьләре.
Син эндәштең мәңгелеккә,
Тик мәңгелек эндәшмәде.
Буран тынган, исми җилләр,
Үтәсе юллар үтелгән.
Тирә якта шомлы тынлык,
Тик бер тавыш ишетелә.
Әллә күктән тама тамчы,
Әллә соң йөрәк тибеше?
Җиде юл чатында ялгыз
Басып тора хәзер кеше.
Хәзер инде юллар үткәч,
Ниләр калды юлларыңда?
Атлаганың җиде адым,
Чакрымнарың көтә алда.
Җиде адым арасында
Ниләр калды күрәсеңме?
Кемнәрнеңдер күз яшьләре,
Ә син шуны беләсеңме?
Еллар үтте, үткән юлың
Җиде адым алда кала.
Адымнар җиңел атлана,
Чакрымнар мәңгегә кала.
Иң изгесе булган икән
Кемнәрнеңдер күз яшьләре.
Син эндәштең мәңгелеккә,
Тик мәңгелек эндәшмәде.
Русский перевод
В холодных зимних вьюгах
Ты говорил: «Я не собьюсь».
На скользких осенних тропах
Ты говорил: «Я не сорвусь».
Когда в груди кипела буря,
Ты говорил: «Мне путь легок».
«Дышать в дороге мне просторно,
Я путь люблю», - ты говорил.
Теперь, когда пути пройдены,
Что остаётся на дороге?
Семь шагов твоих - лишь малость,
А впереди - версты и сроки.
Меж семью шагами
Что осталось, видишь сам?
Чьи-то слёзы по щекам,
А ты знаешь это сам?
Когда весенний ветер дул,
Ты говорил: «Пойду вперёд».
Тогда ты был гордым,
Сказал: «Я сам дорогу знаю».
В будущее всё спеша,
Ты мимо чьих-то глаз прошёл.
Чьи-то мечты
Ты легко втоптал в дорогу.
Годы прошли, твой путь прошедший
Семь шагов назад уходит.
Шаги даются так легко,
А версты навсегда уходят.
Выходит, самым светлым были
Чьи-то слёзы на глазах.
Ты вечности сказал свой голос,
Но вечность не ответила.
Вьюга стихла, ветры молкнут,
Все пути, что было, пройдены.
Вокруг - тревожная тишина,
Лишь один голос слышится.
То ли капля с неба падает,
То ли поздний стук в груди?
На развилке семи дорог
Один человек стоит.
Теперь, когда пути пройдены,
Что остаётся на дороге?
Семь шагов твоих - лишь малость,
А впереди - версты и сроки.
Меж семью шагами
Что осталось, видишь сам?
Чьи-то слёзы по щекам,
А ты знаешь это сам?
Годы прошли, твой путь прошедший
Семь шагов назад уходит.
Шаги даются так легко,
А версты навсегда уходят.
Выходит, самым светлым были
Чьи-то слёзы на глазах.
Ты вечности сказал свой голос,
Но вечность не ответила.