Оригинальный текст
Язмышларым микән, ялгышларым микән?
Чит җирләрдә үзган гомерләр.
Яшьлегемнең таңын, сагынам мин тагын,
Бигърәк нечкә инде күңелләр.
Чәчәкле бер язда, сусганда назга,
Мин кайтырмын туган ягыма.
Чал башыңны иеп, һаман сөям диеп,
Әйтер өчен сөйгән ярыма.
Гомер үзып киткән, инде көзләр җиткән,
Туган якка кошлар агыла.
Торналарның җыры, нигә шулай моңлы,
Моңлы хисләрәмә кагыла.
Чәчәкле бер язда, сусганда назга,
Мин кайтырмын туган ягыма.
Чал башыңны иеп, һаман сөям диеп,
Әйтер өчен сөйгән ярыма.
Көзге җилләр белән, ишетелә сымак,
Әнкәемнең йомшак тавышы.
Йөрәктә эз кала, чәчкә пәсен сала,
Читтә йөргәннәрнең сагышы.
Чәчәкле бер язда, сусганда назга,
Мин кайтырмын туган ягыма.
Чал башыңны иеп, һаман сөям диеп,
Әйтер өчен сөйгән ярыма.
Русский перевод
Судьба ли это, ошибки ли мои?
Жизни, прожитые в чужих краях.
Утро юности моей снова скучаю я,
Особенно нежны теперь стали сердца.
В цветущей весной, когда томит нежность,
Вернусь я в край родимый свой.
Седину твою поправя, вечно любя скажу,
Чтоб сказать любимой моей.
Жизнь прошла, уж осень наступила,
Птицы в край родной летят.
Песня журавлей, почему так печальна,
К моим печальным чувствам прикасается.
В цветущей весной, когда томит нежность,
Вернусь я в край родимый свой.
Седину твою поправя, вечно любя скажу,
Чтоб сказать любимой моей.
С осенними ветрами, словно слышится,
Матери нежный голосок.
В сердце след оставляет, печаль расстилает,
Тоска тех, кто вдалеке живёт.
В цветущей весной, когда томит нежность,
Вернусь я в край родимый свой.
Седину твою поправя, вечно любя скажу,
Чтоб сказать любимой моей.