Оригинальный текст
Белми калдым, күрми калдым:
Киттең... хушлашмадың да.
Эзең генә калды миңа
Йөргән сукмакларыңда.
Кайда киттең? Кемнәр алды -
Давыллармы, сулармы?
Эзләреңдә - ромашкалар,-
Истәлегең шулармы?
Кайсы коштыр исемең белән
Сине чакыра кебек;
Урмандагы һәрбер чәчәк
Сине юксына кебек...
Кая киттең? Кемнәр алды -
Давыллармы, сулармы?
Эзләреңдә - ромашкалар,-
Истәлегең шулармы?
Истәлеккә эзләреңдә
Зәңгәр гөлләр үсәләр...
Кемнәр мине юатырлар,
Гөлне карлар күмсәләр?..
Кая киттең? Кемнәр алды -
Давыллармы, сулармы?
Эзләреңдә - ромашкалар,-
Истәлегең шулармы?
1958
Русский перевод
Не успел понять, не увидел:
Ты ушла... не простившись со мной.
Лишь следы мне остались на тропах,
По которым ходила весной.
Куда ты ушла? Кто забрал -
Вихри, воды, ветровая молва?
На следах твоих - ромашки,
Память это о тебе, трава?
Будто птица твоим именем
Тебя кличет издалека;
И в лесу каждый цветок
По тебе тоскует слегка...
Куда ты ушла? Кто забрал -
Вихри, воды, ветровая молва?
На следах твоих - ромашки,
Память это о тебе, трава?
На следах твоих, на память
Синие цветы растут...
Кто меня утешит ныне,
Если снег их заметет?..
Куда ты ушла? Кто забрал -
Вихри, воды, ветровая молва?
На следах твоих - ромашки,
Память это о тебе, трава?
1958