Оригинальный текст
Балачакны ташлап чыгып киттек,
Ерагая һаман арабыз.
Балачаклар кире кайтмас инде,
Ләкин без бит кайта алабыз.
Без-тынгысыз заман кешеләре,
Вакытлар да безнең, һай, тыгыз.
Ә шулай да үкенмәслек булсын —
Балачакка ешрак кайтыгыз!
Балачак ул — безнең ишегалды,
Капка төбе, урам чатлары.
Бабайларның әле исән чагы,
Әнкәйләрнең япь-яшь чаклары.
Без-тынгысыз заман кешеләре,
Вакытлар да безнең, һай, тыгыз.
Ә шулай да үкенмәслек булсын —
Балачакка ешрак кайтыгыз!
Балачак ул — безнең бишегебез,
Нигезебез,туган ягыбыз.
Әллә шуңа, олыгайган саен
Балачакка тарта җаныбыз.
Без-тынгысыз заман кешеләре,
Вакытлар да безнең, һай, тыгыз.
Ә шулай да үкенмәслек булсын —
Балачакка ешрак кайтыгыз!
Балачакның яшел урамнары
Безне сагынып каршы алачак.
Әгәр кайтмый калсак, беркайчан да
Гафу итмәс безне балачак.
Без-тынгысыз заман кешеләре,
Вакытлар да безнең, һай, тыгыз.
Ә шулай да үкенмәслек булсын —
Балачакка ешрак кайтыгыз!
Русский перевод
Мы оставили детство и уехали,
Всё растёт меж нами расстояние.
Детство уже не вернётся,
Но ведь мы-то вернуться можем.
Мы — люди беспокойного времени,
И времени у нас, ох, в обрез.
Но чтобы не о чем было жалеть —
Почаще возвращайтесь в детство!
Детство — это наш двор,
Место у ворот, уличные перекрёстки.
Пора, когда дедушки ещё живы,
Когда мамы совсем молоды.
Мы — люди беспокойного времени,
И времени у нас, ох, в обрез.
Но чтобы не о чем было жалеть —
Почаще возвращайтесь в детство!
Детство — это наша колыбель,
Наш родной дом, родной край.
Может, потому, чем старше мы становимся,
Тем сильнее тянется к детству душа.
Мы — люди беспокойного времени,
И времени у нас, ох, в обрез.
Но чтобы не о чем было жалеть —
Почаще возвращайтесь в детство!
Зелёные улицы детства
Встретят нас, соскучившись.
А если не вернёмся, никогда
Не простит нас детство.
Мы — люди беспокойного времени,
И времени у нас, ох, в обрез.
Но чтобы не о чем было жалеть —
Почаще возвращайтесь в детство!