Оригинальный текст
Көзге урман, сары алан...
Коела кыңгыраулар.
Мәк гөледәй кызыл балан -
Каерып сындыралар.
Әнкәй, күңелем елап кала:
«Ник аны сындыралар?
Баланнар бит коелмыйлар,
Коела кыңгыраулар...»
Баланны өзәләр бит,
Җепләргә тезәләр бит.
Ятып елар чаклар була
Үзәкне өзәләр бит.
Колакта чыңлый һаман,
Эндәшә кебек әнкәм:
«Авыр чаклар бик күп була -
Түзәргә кирәк, балам...»
Әкрен генә чәчтән сыйпап
Эндәшә кебек әнкәм:
«Өлгергәндер инде балан,
Җыярга кирәк, балам».
Колакта чыңлый һаман,
Эндәшә кебек әнкәм:
«Авыр чаклар бик күп була -
Түзәргә кирәк, балам...»
Русский перевод
Осенний лес, желтый луг...
Осыпаются колокольчики.
Калина красная, как цвет мака, -
Ломают, вырывают с корнем.
Мама, сердце плачет во мне:
«Зачем ее ломают?
Калины ведь не осыпаются,
Осыпаются колокольчики...»
Калину срывают ведь,
На нитки ее нанизывают.
Бывают часы, когда плачешь навзрыд -
Разрывают сердце.
В ушах все звенит,
Словно мама говорит:
«Трудных дней бывает много -
Терпеть надо, дочка моя...»
Тихонько погладив по волосам,
Словно мама говорит:
«Созрела уже калина,
Собирать ее пора, дочка моя».
В ушах все звенит,
Словно мама говорит:
«Трудных дней бывает много -
Терпеть надо, дочка моя...»