Оригинальный текст
Кайчанда бер миңа да бер 85 яшем тулса,
Озын кара чәчләремә ап-ак бәсләр кунса,
Атлаганда бөкерәеп, таянып таякларга,
Иртән азапланган чакта басалмый аякларга.
Йомшак ипи кисәген чәйгә манып эчкәндә,
Яшьлек җүләрлегем диеп исемә төшергәндә.
Күңелдә яшәү нуры инде сүнәм дигәндә,
Күзләремә җан кисәгем җен булып күренгәндә.
Бүген, бәлки, соңгы көн диеп, йоклап киткәндә,
Кайчан да мин бер уйлармын 85-кә җиткәндә.
85 тулганда, без бергә атларбыз,
Күңелдәге кайнар хиснең һәр тамчысын сакларбыз,
85 булганда, без бергә атларбыз,
Күңелдәге кайнар хиснең һәр тамчысын сакларбыз.
Әкрен генә җитәкләшеп, 95-не вакларбыз.
Кайчан да бер миңа да тулса 85 яшем,
Яшь чагымда кебек сиңа җаный диеп дәшәрмен.
Утырырбыз кичләрен, үткән көнгә сөенеп,
Җылы, йомшак оекларың кидерермен иелеп.
Төнлә уянып синең сулышларың тыңлармын,
Туңмасын дип, өстеңдәге юрганыңны барлармын.
Һәр иртә чөкердәшеп сөтле чәйләр эчәрбез.
Оныкларга үрнәк булып матур итеп яшәрбез.
Үткәннәрне сагынып, тыныч гомер иткәндә,
Нинди уйлар килер башка 85-ем җиткәндә.
85 тулганда, без бергә атларбыз,
Күңелдәге кайнар хиснең һәр тамчысын сакларбыз,
85 булганда, без бергә атларбыз,
Күңелдәге кайнар хиснең һәр тамчысын сакларбыз.
Әкрен генә җитәкләшеп, 95-не вакларбыз.
Русский перевод
Когда-нибудь и мне исполнится восемьдесят пять,
Когда на длинные черные волосы ляжет белая вать,
Когда, сутулясь, пойду, на палки опираясь едва,
И утром, мучась, не смогу твердо стать на свои два.
Мягкий ломтик хлеба в чай обмакивая, пью,
Безрассудство юности припомнив, улыбнусь, стою.
Когда свет жизни в сердце будто вот-вот погаснет,
И ты, кусочек души, как дух перед глазами явишься.
Когда засну, подумав: может, этот день - последний,
Я все равно об этом вспомню в восемьдесят пять, однажды медля.
В восемьдесят пять мы рядом шаг возьмем,
Каждую каплю горячих чувств в душе бережно сбережем,
Когда мне будет восемьдесят пять, мы рядом шаг возьмем,
Каждую каплю горячих чувств в душе бережно сбережем.
Тихо-тихо, взявшись за руки, и девяносто пять размелем вдвоем.
Когда-нибудь и мне исполнится восемьдесят пять,
Как в молодости, тебя назову: родной мой, дай мне сказать.
Сядем вечером, радуясь дням, что прошли давно,
Я теплые, мягкие носки надену тебе, согнувшись в тишину.
Ночью проснувшись, буду слушать, как ты дышишь рядом,
Чтоб не замерз, проверю, как на тебе лежит одеяло взглядом.
Каждое утро будем щебетать, чаек с молоком хлебать,
Красиво жить, быть примером внукам, счастье им даровать.
Вспоминая былое и тихо жизнь ведя,
Какие мысли придут ко мне, когда исполнится восемьдесят пять года.
В восемьдесят пять мы рядом шаг возьмем,
Каждую каплю горячих чувств в душе бережно сбережем,
Когда мне будет восемьдесят пять, мы рядом шаг возьмем,
Каждую каплю горячих чувств в душе бережно сбережем.
Тихо-тихо, взявшись за руки, и девяносто пять размелем вдвоем.