Оригинальный текст
Язның моңсулыгын сылтау итеп,
Мин бүген дә сине сагындым.
Җилләр булып исте хатирәләр -
Җилдә учак булып кабындым.
Ул көннәргә инде чыклар төшкән,
Чык астында яна чәчәкләр.
Бүген инде тәрәз каршысында
Шаулап үсә яңа чәчәкләр.
Язның моңсулыгы сылтау гына, -
Мин сагынам узган кышларны.
Узган җәйләр, көзләр сагындыра -
Сагынулар никтер ешлады.
Ул көннәргә инде чыклар төшкән,
Чык астында яна чәчәкләр.
Бүген инде тәрәз каршысында
Шаулап үсә яңа чәчәкләр.
Бу моңлану, бәлки, кыендыр да,
Тик теләгем минем саф, әйбәт -
Кешеләрдә булсын моңлану да,
Киләчәккә барсын мәхәббәт.
Ул көннәргә инде чыклар төшкән,
Чык астында яна чәчәкләр.
Бүген инде тәрәз каршысында
Шаулап үсә яңа чәчәкләр.
Русский перевод
Прикрываясь грустью этой весны,
Я сегодня снова по тебе скучал.
Ветером вздохнули воспоминанья -
В ветре сам я вспыхнул, как костёр.
На те дни уже легла роса,
Под росой пылают лепестки.
А сегодня у окна, шумя,
Подрастают новые цветы.
Грусть весны - всего лишь оправданье, -
Я скучаю по прошедшим зимам.
Лета, осени зовут тоскою -
Почему-то чаще стала тяга.
На те дни уже легла роса,
Под росой пылают лепестки.
А сегодня у окна, шумя,
Подрастают новые цветы.
Эта грусть, быть может, и нелегка,
Только чисто, доброе желанье:
Пусть у людей будет место грусти,
А любовь пусть в будущее идёт.
На те дни уже легла роса,
Под росой пылают лепестки.
А сегодня у окна, шумя,
Подрастают новые цветы.