Оригинальный текст
Җиктереп пар ат, Казанга туп-туры киттем карап:
Чаптыра атларны кучер, суккалап та тарткалап.
Кич иде. Шатлык белән нурлар чәчеп ай ялтырый;
Искән әкрен җил белән яфрак, агачлар калтырый.
Һәр тараф тын. Уй миңа тик әллә ни җырлый, укый;
Нәрсәдәндер күз эленгән һәм тәмам баскан йокы.
Бер тавыш килде колакка, яңгырады бер заман:
"Тор, шәкерт! Җиттек Казанга, алдыбызда бит Казан".
Бу тавыш бик ачты күңлем, шатлыгымнан җан яна:
"Әйдә, чап, кучер, Казанга! Атларың ку: на! на-на!"
Русский перевод
Запрягши пару, к Казани прямо я держал свой путь:
Кучер хлёстом, уздой гоняет - кони мчатся, не свернуть.
Был вечер. Луна сияла, радость разливая в свет;
Тихий ветер - листья, ветви дрогнут, шепчут свой секрет.
Всё вокруг молчит. Мысль лишь поёт мне, что-то шепчет мне;
Веки сами опустились, сон навис над тишиной.
И вдруг в ухо голос грянул, прозвучал в один момент:
«Встань, шәкерт! Мы к Казани, вот Казань перед тобой».
Этот голос сердцу - ключ, и от восторга душа в огне:
«Ну же, кучер, гони к Казани! Коням - ну, на-на-на!»