Оригинальный текст
И Куян, куркак Куян, йомшак Куян,
Моңланасың нинди хәсрәт, кайгыдан?
- И җаным, син яшь бала шул, белмисең:
Төште зур хәсрәт, ничек моңланмыйсың.
Без икәү: Әткә куян, Әнкә куян,
Яшь куянчыклар янә бездән туган.
Барчабыз бер гаилә булган идек,
Күп заман шатлык белән торган идек.
Яшь балаларны ашап китте Бүре,
Бик усал ерткычтыр ул, мур кыргыры!
Күп тә үтми куйды дөнья әнкәсе,
Тулды күңлем, ничек итеп әйтәсе.
Килде дә бер явыз аучы эт белән,
Атты үтерде аны мылтык белән.
Шул вакыттан бирле аш булмый ашым,
Моңланам ялгыз башым, агызам яшем.
Русский перевод
О Заяц, робкий Заяц, мягкий Заяц,
От какой беды, от горя ты грустишь?
- Ах, душа, ты малое дитя, не знаешь:
Пало горе великое - как не тужить?
Нас двое: заяц-отец, зайчиха-мать,
И зайчата юные у нас родились.
Мы все одной семьей когда-то были,
Долго жили в радости и мире.
Волк малышей сожрал - лютый зверь,
Он свиреп и кровожаден, мур-кыргыры!
Не прошло и времени - ушла из жизни мать,
Сердце полонено - как это рассказать.
Пришел злой охотник, с псом в придачу,
Выстрелил - и убил ее из ружья.
С тех пор не еда мне - пища не идет,
Один грущу, слезы лью поток.