Оригинальный текст
Илгәзәк күңелем давылга бәрелгәч,
Изге уй-максатым челпәрәмә килгәч,
Аптырап калдыммы юлымда сөрлегеп,
Сөюдән төңелеп,үзәгем өзелеп?
Анда-мында типкеләдем йөрәкне,
Кисәк-кисәк телгеләдем йөрәкне,
Хәмер белән ал битемде юдым мин,
Ялгыш белән хак юлымны будым мин.
Төтен белән сагышымды ысладым,
Җан түремә ялган дуслар тупладым,
Ялган сөю күңелемне илертте,
Ә соңыннан барысына тәүбә иттем.
Тырышып карадым типтереп яшәргә,
Сагышсыз, хистәрсез, хәсрәтсез, яшьләрсез.
Ялган бу шатлыклар давылы күңелгә
Әллә тик чүп булып өеләме?
Анда-мында типкеләдем йөрәкне,
Кисәк-кисәк телгеләдем йөрәкне,
Хәмер белән ал битемде юдым мин,
Ялгыш белән хак юлымны будым мин.
Төтен белән сагышымды ысладым,
Җан түремә ялган дуслар тупладым,
Ялган сөю күңелемне илертте,
Ә соңыннан барысына тәүбә иттем.
Иманым, калдырма! Ярлыка син, тормыш!
Кәрәкми ул булмыш, булган ул ялгыш.
Яралдым яңадан, тәүфыйктан, иманнан,
Тик рәнҗетмә мине, җәберләмә, язмыш!
Анда-мында типкеләдем йөрәкне,
Кисәк-кисәк телгеләдем йөрәкне,
Хәмер белән ал битемде юдым мин,
Ялгыш белән хак юлымны будым мин.
Төтен белән сагышымды ысладым,
Җан түремә ялган дуслар тупладым,
Ялган сөю күңелемне илертте,
Ә соңыннан барысына тәүбә иттем.
Русский перевод
Когда крылатая душа о бурю разбилась,
Когда святые мысли в прах рассыпались,
Неужто, оступившись, я в пути растерялся,
От любви отрекшись, сердцем разорвался?
Туда-сюда топтал я сердце,
По кускам терзал я сердце,
Алым лицом смывал я хмель,
Ошибкой путь мой правый задушил.
Дымом горечь я унять пытался,
В тайник души я лживых дружб собрался,
Ложная любовь мой дух дурманила,
А после я во всем покаялся.
Я силился жить будто в пляске,
Без грусти, без чувств, без бед, без слёз.
Неужто в сердце буря ложных радостей
Лишь хламом навалилась, как мороз?
Туда-сюда топтал я сердце,
По кускам терзал я сердце,
Алым лицом смывал я хмель,
Ошибкой путь мой правый задушил.
Дымом горечь я унять пытался,
В тайник души я лживых дружб собрался,
Ложная любовь мой дух дурманила,
А после я во всем покаялся.
Вера, не покинь! Прости меня, о жизнь!
Не нужно то былое - это была ошибка.
Я вновь родился - из смиренья и из веры,
Лишь не обижай меня, судьба, не будь жестока!
Туда-сюда топтал я сердце,
По кускам терзал я сердце,
Алым лицом смывал я хмель,
Ошибкой путь мой правый задушил.
Дымом горечь я унять пытался,
В тайник души я лживых дружб собрался,
Ложная любовь мой дух дурманила,
А после я во всем покаялся.