Оригинальный текст
Балан йыя әсәй йырлый-йырлый,
Сәскәйзәрен йелдәр тарата.
Әллә инде әсәй был мизгелде
Барысыннан да ныграк ярата.
Кушымта:
Нигә генә үзең теләгенсә
Язып булмый икән язмышты.
Балдай татлыларзы языр идем,
Алмас идем әрнү-ялгышты.
Гүя әсәй тәлгәштәрне түгел,
Ялгыштарын йыя өзөлөп.
Һәр тәлгәште өзгән хайын уның
Йөрәккәе куя өзелеп.
Кушымта.
Устарымда күпме әсе балан,
Язмыштарың кеуек әселәр.
Шул баландар менән бер серләшәм,
Күңелдәрем никтер асыла.
Балан йыя әсәй йырлый-йырлый,
Битте буйлап ага күз яше.
Юк, әсәйем, был күз яше түгел -
Әсе-татлы балан тәлгәше.
Русский перевод
Мама собирает калину, напевая,
Её цветочки развеивает ветер.
Может быть, мама в этот миг
Любит его сильнее всего.
Припев:
Почему же так — как сам того хочешь,
Судьбу написать невозможно.
Я бы написал сладкое, как мёд,
Не взял бы боли и ошибок.
Будто мама собирает не гроздья,
А свои ошибки, надрываясь.
Каждую сорванную гроздь
Кладёт, надрывая сердце.
Припев.
Сколько горькой калины на моих устах,
Горькой, как твои судьбы.
С этой калиной я делюсь тайной,
Отчего-то раскрывается душа.
Мама собирает калину, напевая,
По щеке струится слеза.
Нет, мама, это не слеза —
Это горько-сладкая гроздь калины.