Оригинальный текст
Җир йөзендә тормыш тагын бер кат
Бирелсә, бирер идем шул гомеремне мин әтиемә.
Яраткангамы әллә сине шулай өзелеп,
Кыен бүген никтер минем күңелемә.
Ничә язлар инде үтеп бара
Синнән башка газиз әтием.
Карлар күптән эреп бетте,
Ник монсулы минем күңелем?
Исән чакта өйрәттең син безне яшәргә,
Чын кешеләр булыгыз диеп устерден.
Тормыш сукмакларын бик тә синең кыска
Булган икән инде, газиз әтием.
Ничә язлар инде үтеп бара
Синнән башка газиз әтием.
Карлар күптән эреп бетте,
Ник монсулы минем күңелем?
Нигә дөнья безгә кырыс итеп карый,
Кинәт алып китә якын булган кешеләрне?
Китсәләр дә безнең арабыздан алар,
Гомерлеккә кала бөек исемнәре.
Ничә язлар инде үтеп бара
Синнән башка газиз әтием.
Карлар күптән эреп бетте,
Ник монсулы минем күңелем?
Русский перевод
Если бы жизнь на земле ещё раз
Была дана, я отдала бы этот свой век отцу.
То ли оттого, что так сильно любила тебя,
Тяжело сегодня почему-то на душе моей.
Сколько уже вёсен проходит
Без тебя, дорогой мой отец.
Снега давно уже растаяли,
Почему же грустна моя душа?
Пока был жив, ты учил нас жить,
Растил, говоря "будьте настоящими людьми".
Тропы жизни твои оказались слишком коротки —
Так уж вышло, дорогой мой отец.
Сколько уже вёсен проходит
Без тебя, дорогой мой отец.
Снега давно уже растаяли,
Почему же грустна моя душа?
Почему мир смотрит на нас так сурово,
Вдруг забирая близких нам людей?
Хоть и уходят они из нашей среды,
Навеки остаются их великие имена.
Сколько уже вёсен проходит
Без тебя, дорогой мой отец.
Снега давно уже растаяли,
Почему же грустна моя душа?